Loek Hermans laat weer eens van zich horen en ook de Commissie Bakker is weer in het nieuws. Beiden laten zich niet bepaald van hun beste kant zien. Wat is er aan de hand?
Loek Hermans blijft problemen houden met het ziekteverzuim in ons land. Kortgeleden pleitte hij nog voor afschaffing van de loondoorbetaling bij ziekte in bepaalde situaties, nu gaat hij nog een stapje verder. Hermans vindt dat de zieke werknemer de door ziekte niet gewerkte uren na het verzuim moet inhalen.
Hier ligt dé bron voor verhoging van het ziekteverzuim en arbeidsongeschiktheid. Dit idee moet zowel de werkgever als de werknemer ziek maken. Voor de werkgever schuilt in dit idee van Hermans dat ziekmelden de weg vrij maakt om een onbedoelde hogere graad van flexibilisering te creëren. “Deze week even geen zin om te werken, dus even ziek melden en de komende weken maar inhalen”, kan een aantrekkelijke gedachte zijn voor de werknemer. Wat zijn de consequenties voor de productiviteit? Doorgaans zal de werkgever er niets aan hebben dat de werknemer die enkele weken ziek thuis was, die tijd over een langere tijd gaat inhalen. De werkgever heeft nu de inzet van de werknemer nodig voor zijn productiviteit van vandaag. Dat kan je niet zomaar even opschuiven. Loek Hermans behartigt toch de belangen van de werkgever!?
Voor de werknemer zijn de gevolgen dat er gedurende langere tijd moet worden overgewerkt. Stel je voor dat je een jaar vanwege een burnout ziek thuis was. Die tijd haal je niet in het jaar daarop in, tenzij je 80 uur per week gaat werken. Waarschijnlijk dat je dan defintief instort. Dus ben je meerdere jaren bezig als werknemer om dat ziektejaar in te halen en kun je niet opnieuw ziek worden. Zelfs niet met een griepje; die tijd komt er dan weer bij om in te halen.
De Commissie Bakker gaat met het voorstel komen de maximale duur van de WW in te korten. Die is al teruggebracht van 5 naar 3 jaar, en moet volgens de commissie nog verder worden ingekort. Welke gedachte hierachter zit is me niet duidelijk, maar de link zal liggen bij flexibilisering van de arbeidsmarkt. Maar wat flexibiliseer je dan?
Op dit moment bestaat er een arbeidsmarkt waarin er veel vacatures zijn. Maar wat als dat terugloopt omdat de financiële crisis van dit moment zich onverhoopt toch verder uitbreid? Of wat als er in bepaalde beroepen juist geen of minder vacatures zullen zijn op enig moment? Omscholen tijdens een WW-uitkering mag doorgaans niet, omdat je dan niet beschikbaar bent voor werk!
Dit vind ik twee zorgwekkende signalen die, samen met eerdere voorstellen als het versoepelen van het ontslagrecht en recent de gedachte van Donner om de Wajong uitkeringen te verlagen, ernstig doen vermoeden dat er krachten zijn in Nederland die de Amerikaanse arbeidsmarkt willen binnenhalen. Althans de effecten ervan. Minder sociale opvang wanneer je onverhoopt uitvalt door werkloosheid of ziekte. Werkgever en werknemer moeten het steeds meer samen uitzoeken als om Arbo-zaken gaat. Zekerheid in de continuïteit komt voor beiden in het gedrang.
Uit onderzoek blijkt dat wij in Nederland de hoogste productiviteit ter wereld halen; in Amerka ligt die beduidend lager. Hoe dat komt? Werknemers in Amerika hebben minder zekerheden in het werk zelf, maar ook als ze werkloos worden of ziek worden. Velen zijn niet eens verzekerd. De zekerheden die wij kennen verhogen juist de productiviteit van werknemers. Zou Loek Hermans er ooit wel eens bij stil staan dat én werkgevers én werknemers niet op een arbeidsmarkt zitten te wachten, zoals die in Amerika met alle negatieve effecten die daaruit voortkomen?
