In mijn vorige column heb ik twee praktijkvoorbeelden gegeven van ziekteverzuim waarin op realistische wijze langdurig verzuim is voorkomen. Mijn stelling dat ziekteverzuim vanwege sociale of privéproblemen niet nodig is, wil ik in deze column verder onderstrepen. Maar belangrijker nog, dat deze vorm van ziekteverzuim een signaal is dat preventief bruikbaar is.

Zoals in het voorbeeld in de vorige column van de medewerkster met huwelijks problemen. Dit heeft een belangrijk positieve uitstraling gehad naar de collega´s van deze vrouw. Het signaal dat door de werkgever is afgegeven naar al zijn personeel is, dat er een vertrouwenspersoon binnen het bedrijf beschikbaar is met wie iedere medewerker vrij in gesprek kan gaan. Het effect hiervan is geweest, dat er inderdaad medewerkers zijn die met mij in gesprek willen over privézaken die niet lekker lopen, die druk veroorzaken en daardoor een negatieve invloed hebben op hun functioneren. In het werk en in het privéleven. Door er met mij in vertrouwen over te kunnen praten, geeft al een gevoel van verlichting; er is iemand die naar hen luistert. Samen komen we altijd wel tot een oplossing of tot de weg die tot de oplossing leidt.

Dat geldt ook voor medewerkers die in hun werk niet lekker in hun vel zitten.

Praktijkvoorbeeld:

Een werkgever riep mijn hulp in bij een verzuimsituatie van een medewerkster die volgens hem niets mankeerde. “De arbodienst laat haar onterecht ziek thuis op mijn kosten”, sprak hij geïrriteerd uit. Op het kantoor van de werkgever heb ik een spreekruimte geregeld en haar uitgenodigd voor een verzuimbegeleidingsgesprek. Al vrij snel werd mij duidelijk dat deze vrouw niet lekker in haar werk zat. Toen ik haar met deze opvatting confronteerde, was ze opgelucht. “Eindelijk iemand die het ziet en aan wie ik het kwijt kan”, zei ze. In het verloop van dit gesprek bleek dat zij uit pure noodzaak deze baan had aangenomen, maar zwaar onder haar niveau werkte. Onder het mom van “wie wil werken kan werken” had ze een verkeerde keuze gemaakt. Ze stoeide al geruime tijd met de vraag hoe ze deze situatie ten goede kon keren. Ik heb met haar uitgebreid haar arbeidsverleden doorgesproken en samen zijn we gaan zoeken naar wat voor haar een passende functie is. Haar werkgever was blij met deze uitkomst. Niet omdat hij van een vervelende medewerkster afkwam, maar dat hem nu helder was waarom het met deze vrouw niet echt soepel ging in de samenwerking. Deze uitkomst van het gesprek maakte in hem wakker dat hij eerder al eens in een flits dit idee door zijn hoofd had laten gaan. Door drukte en aandacht voor andere zaken had hij er niets mee gedaan. Samen hebben de werkgever en zijn medewerkster dit besproken, waardoor de lucht tussen hen is geklaard. Dat maakte vervolgens de weg vrij de medewerkster met succes te begeleiden naar een passende functie bij een andere werkgever. Tot dat moment heeft zij nog met veel inzet en plezier bij haar aanstaande “oud”werkgever gewerkt.

Een andere werkgever zei me na een eerste interventie bij een zieke medewerker met privéproblemen: “Ik heb me nooit gerealiseerd wat mijn medewerkers in privé met zich mee kunnen dragen. Ik heb wel altijd oog voor de werksituatie, maar privé of sociaal ondergeschikt gelaten. Er te weinig bewust bij stil gestaan, terwijl ik er eigenlijk juist wél in geïnteresserd ben”. Hij toonde sindsdien meer aandacht voor zaken buiten de werkrelatie naar zijn medewerkers, maar liet de begeleiding en oplossing bij problemen aan mij over. Zoals hij het het treffend zei: “Ik ben ondernemer en werkgever en in die laatste rol vind ik het nodig dat mijn personeel iemand heeft om op terug te vallen als er problemen zijn”.  

Uit deze voorbeelden blijkt, dat het ogenschijnlijk onnodig ziekteverzuim niet alleen onnodig is maar tegelijk ook de signaalfunctie heeft dat preventief handelen, en de werkelijke oorzaken aanpakken, leidt tot sterke verlaging van verzuimcijfers. Daarnaast bewerkstelligt dit preventieve een verbetering van de onderlinge relaties en daardoor de prestaties van het bedrijf als totaal.